| Antonio Guerra |
|
Un gòzzal d'aqua Un goccio d'acqua |
| Originale |
|
Tótt' al vólti che da la Pènna a vagh a Santarcànzal sla curira, éulta Petraghéuda u i è una staziòun abandunèda da zinquènt'an senza piò al rudài davènti indò ch'e' pasèva e' treno a scartamént ridótt ch'l'avnéva sò da Rémin sla pózza de pèss e pu e' turnèva sl'udòur dla móffa di furmai. Ènca e' mi ba l'andéva sò e zò par la muntagna próima se caval e dop s'un camiòun ch'e' saltèva lòngh a la strèda pina ad béusi; però s'e' féva la naiva e' muntèva se trenóin e da chèsa nòsta Friz u i curéva incòuntra. Mo piò di tótt da la curira a guèrd e' gabinòt dri la staziòun cuért da una vóida americhèna indò che i viazadéur i s ferméva a fè un gòzzal d'aqua. I racòunta che un dopmezdè l'è smòunt un òm nir comè e' carbòun e l'à dmand me chepstaziòun un sgònd ad témp ch'l'eva bsògn da fè qualcósa alà dróinta. Dop u s'è savéu ch'l'era e' poeta Pound ch'l'era stè a Santa Maria d'Antóigh una matóina intira tla cisa a guardè la stètua ad Luca da la Robbia, da par léu. |
| Versione italiana |
|
Tutte le volte che da Pennabilli vado a Santarcangelo in corriera, dopo Pietracuta c'è una stazione abbandonata da cinquant'anni senza più le rotaie davanti dove passava il treno a scartamento ridotto che veniva su da Rimini con il puzzo del pesce e poi tornava con l'odore della muffa dei formaggi. Anche mio padre andava su e giù per la montagna prima col cavallo e dopo col camion che saltava lungo la strada piena di buche; però se nevicava allora prendeva il trenino e da casa nostra Friz gli correva incontro. Ma piu di tutto dalla corriera guardavo il gabinotto vicino alla stazione coperto da una vite americana dove i viaggiatori si fermavano a fare un goccio d'acqua. Raccontano che un pomeriggio è sceso un uomo nero come carbone e ha domandato al capostazione un secondo di tempo che aveva bisogno di far qualcosa là dentro. Poi si è saputo che era il poeta Pound che era stato a Santa Maria d'Antico una mattina intera nella chiesa a guardare la statua di Luca della Robbia, da solo. |