|
Ricordo de Nadae Ste stele de neve che vola pian pian me fa ricordare de un tempo lontan col naso strucà su pal vero seguivo un fioco, bianco e legero che fra mile altri se dondolava, xogava, scampava e dopo tornava pa 'ndarse a posar su na soca xa bianca che de tanto peso gera xa stanca. Quel grande silensio me fa nostalgia de el fogo che ardeva in casa mia. Me par de sentir l'odor de le feste, el presepio, i regai, tute cose modeste che però un poco me manca. Forse no xe gnanca de queo che sento a mancansa, ga da esser i ani che avansa e me struca el cor solo pensando che a me discesa sta xa inisiando e quel fioco de neve fresco e legero xe solo un ricordo, un bel pensiero. |